Takie pytanie zadał na Moon-net Dan HB9Q:
Zastanawiam się, jak daleko transmisje wysyłane przez nas na Księżyc, podróżują w kosmosie? Jestem pewien, że istnieje sposób by to obliczyć ... ponieważ jestem MBA, a nie inżynierem ... pytam inżynierów, czy wiesz więcej o odległościach, na jakie fale elektromagnetyczne przemieszczają się w kosmosie? Innymi słowy, ile lat możemy spodziewać się, że nasze transmisje przemieszczą się przez przestrzeń, dopóki ‘nic z nich nie pozostanie" ?
Ingolf SM6FHZ na to :
Przybliżone szacunki zakładają, że mamy dwie dobre stacje EME na 1296 MHz (zysk anteny 40 dBi = 10m parabola i temperatura antena 70K + temperatura szumu Rx).
W odległości ~ 30 razy większej odległości od Plutona (~ 1.5e11 km, zauważ, że Pluton ma orbitę eliptyczną wokół Słońca i wykorzystałem obecną pozycję 4.8e9 km), sygnały mogą być możliwe do detekcji (przy ~ 318 dB tłumienia w wolnej przestrzeni). Poza tym zaczyna się ciężko.
Jeden rok świetlny wynosi około 9,5e12 km, tzn. potrzebny byłoby jeszcze 36 dB wzmocnienie systemu, aby dotrzeć do tak daleko. I dotarcie do Alpha Centauri potrzebuje jeszcze kolejnego 14 dB wzmocnienia systemu. Więc, przy dwóch dobrych stacjach EME, byliśmy o ~ 50 dB za słabi od dotarcia do najbliższej gwiazdy z wykrywalnymi sygnałami. Trudne wyzwanie.
Magnus SM6XMA zwrócił uwagę na inny aspekt:
Trzeba też wziąć pod uwagę aspekt integracji czasu, pasmo przenoszenia rx i prawdopodobieństwo. Rozważmy następujące pytanie: Zakładając, że mamy bardzo słaby sygnał, w jaki sposób można mieć pewność, że zmierzony sygnał jest rzeczywiście sygnał a nie a nie tylko wynik losowych wahań szumu?
Zmniejszenie temperatury szumu w systemie, a także zwiększenie czasu integracji i (zmniejszenie) szerokości pasma rx, zwiększy prawdopodobieństwo, że mierzony sygnał rzeczywiście będący sygnałem, a nie przypadkowym szumem. Lub raczej zmniejszy prawdopodobieństwo wystąpienia przypadkowego wpływu szumu na mierzony sygnał. Jednak podejście to będzie wymagało bardziej stabilnego systemu. (Zmiany w pomiarach spowodowane przez system są nieodróżnialne od rzeczywistych zmian w tym, co chcesz
zmierzyć). Patrząc na to z tej perspektywy, ustalając, czy mam prawdziwy sygnał, który odbieramy, jest po prostu kwestią poziomu prawdopodobieństwa, jaki chcemy osiągać
Kenny ON4DPX:
Według niego sygnały nigdy nie znikną, stają się coraz słabsze i słabsze
Jest pytanie, czy wciąż są wykrywalne?
Mamy promieniowanie tła 3K, które jest czynnikiem ograniczającym w wykrywaniu
sygnałów, gdziekolwiek "patrzysz" w wszechświat, minimalny szum wynosi 3K.
Ze wzoru p = ktb, jeśli obliczymy z tłem 3K i 1 Hz BW, uzyskać poziom szumu -195 dBm.
Nasz wykrywalny sygnał musi być silniejszy niż -195 dBm.
Keith G4FUF zaproponował przeczytanie ksiązki ISBN-0-9650707-0-0 "Project Cyclops" , która zawiera wszystko na ten temat , łącznie z obliczeniami.
Garald K5GW wyjaśnił, skąd bierze się temperatura anteny 30 K – typowo usytuowany oświetlacz ma oświetlenie poza krawędziowe -10 dB, co daje -27 K + 3,4 K tło kosmiczne, razem około 30K.
Pominąłem wywody kilku dyskutantów, którzy zawsze, w każdym temacie mają coś do powiedzenia (wpływ czarnych dziur, zwolnienie upływu czasu itp).
Mam nadzieję, że moje tłumaczenia nie urażą purystów językowych.
73's de Staszek SP6GWB
Zastanawiam się, jak daleko transmisje wysyłane przez nas na Księżyc, podróżują w kosmosie? Jestem pewien, że istnieje sposób by to obliczyć ... ponieważ jestem MBA, a nie inżynierem ... pytam inżynierów, czy wiesz więcej o odległościach, na jakie fale elektromagnetyczne przemieszczają się w kosmosie? Innymi słowy, ile lat możemy spodziewać się, że nasze transmisje przemieszczą się przez przestrzeń, dopóki ‘nic z nich nie pozostanie" ?
Ingolf SM6FHZ na to :
Przybliżone szacunki zakładają, że mamy dwie dobre stacje EME na 1296 MHz (zysk anteny 40 dBi = 10m parabola i temperatura antena 70K + temperatura szumu Rx).
W odległości ~ 30 razy większej odległości od Plutona (~ 1.5e11 km, zauważ, że Pluton ma orbitę eliptyczną wokół Słońca i wykorzystałem obecną pozycję 4.8e9 km), sygnały mogą być możliwe do detekcji (przy ~ 318 dB tłumienia w wolnej przestrzeni). Poza tym zaczyna się ciężko.
Jeden rok świetlny wynosi około 9,5e12 km, tzn. potrzebny byłoby jeszcze 36 dB wzmocnienie systemu, aby dotrzeć do tak daleko. I dotarcie do Alpha Centauri potrzebuje jeszcze kolejnego 14 dB wzmocnienia systemu. Więc, przy dwóch dobrych stacjach EME, byliśmy o ~ 50 dB za słabi od dotarcia do najbliższej gwiazdy z wykrywalnymi sygnałami. Trudne wyzwanie.
Magnus SM6XMA zwrócił uwagę na inny aspekt:
Trzeba też wziąć pod uwagę aspekt integracji czasu, pasmo przenoszenia rx i prawdopodobieństwo. Rozważmy następujące pytanie: Zakładając, że mamy bardzo słaby sygnał, w jaki sposób można mieć pewność, że zmierzony sygnał jest rzeczywiście sygnał a nie a nie tylko wynik losowych wahań szumu?
Zmniejszenie temperatury szumu w systemie, a także zwiększenie czasu integracji i (zmniejszenie) szerokości pasma rx, zwiększy prawdopodobieństwo, że mierzony sygnał rzeczywiście będący sygnałem, a nie przypadkowym szumem. Lub raczej zmniejszy prawdopodobieństwo wystąpienia przypadkowego wpływu szumu na mierzony sygnał. Jednak podejście to będzie wymagało bardziej stabilnego systemu. (Zmiany w pomiarach spowodowane przez system są nieodróżnialne od rzeczywistych zmian w tym, co chcesz
zmierzyć). Patrząc na to z tej perspektywy, ustalając, czy mam prawdziwy sygnał, który odbieramy, jest po prostu kwestią poziomu prawdopodobieństwa, jaki chcemy osiągać
Kenny ON4DPX:
Według niego sygnały nigdy nie znikną, stają się coraz słabsze i słabsze
Jest pytanie, czy wciąż są wykrywalne?
Mamy promieniowanie tła 3K, które jest czynnikiem ograniczającym w wykrywaniu
sygnałów, gdziekolwiek "patrzysz" w wszechświat, minimalny szum wynosi 3K.
Ze wzoru p = ktb, jeśli obliczymy z tłem 3K i 1 Hz BW, uzyskać poziom szumu -195 dBm.
Nasz wykrywalny sygnał musi być silniejszy niż -195 dBm.
Keith G4FUF zaproponował przeczytanie ksiązki ISBN-0-9650707-0-0 "Project Cyclops" , która zawiera wszystko na ten temat , łącznie z obliczeniami.
Garald K5GW wyjaśnił, skąd bierze się temperatura anteny 30 K – typowo usytuowany oświetlacz ma oświetlenie poza krawędziowe -10 dB, co daje -27 K + 3,4 K tło kosmiczne, razem około 30K.
Pominąłem wywody kilku dyskutantów, którzy zawsze, w każdym temacie mają coś do powiedzenia (wpływ czarnych dziur, zwolnienie upływu czasu itp).
Mam nadzieję, że moje tłumaczenia nie urażą purystów językowych.
73's de Staszek SP6GWB